روایتی از جنگ رمضان

میان دود و آوار و صدای آژیر، فقط امدادگران نبودند که می‌دویدند، مشاورانی هم بودند که آرام و بی‌صدا کنار دل‌های شکسته می‌نشستند. در دل همان میدان‌های ویران، کنار خانواده‌هایی که چشم به آوار دوخته بودند، دست‌ها را می‌گرفتند، نفس‌ها را آرام می‌کردند و با کلماتی نرم، امید را در دل‌های لرزان زنده نگه می‌داشتند. حضورشان مثل نوری کم‌سو اما گرم بود، نوری که در تاریکی جنگ، اجازه نمی‌داد اندوه، آخرین واژه باشد.

سجادزاده، رییس اداره توسعه فرهنگ شهروندی شهرداری اصفهان در گفت و گویی اینگونه از آن دوران روایت می کند.رشان مثل نوری کم‌سو اما گرم بود، نوری که در تاریکی جنگ، اجازه نمی‌داد اندوه، آخرین واژه باشد.